من از طرح نگاه تو امید مبهمی دارم          

                              نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم

ای که دل بردی زدلدار من آزارش مکن

آنچه او در کار من کرده است تو در کارش مکن

می دانم بعد هر خنده من گریه طولانی است

من پس از هر خنده خود می ترسم

که دگر اشک ندارم که رها سازم

و در نوبت خنده دگر باشم!

امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه!

بشکن قرق را

ماه من!

بیرون بیا امشب...

دیشب تمام خاطرات با تو بودن را دور ریختم

و امروز ...

هرچه می گردم خودم را پیدا نمی کنم.